Ewangelia i ewangelizacja indywidualna

Dlaczego więc jesteśmy tak oporni, aby podzielić się najwspanialszą wiadomością na świecie? Czasem nasz problem może być tylko jednym z wielu na długiej liście. Być może nie znamy wystarczająco dobrze ewangelii lub tylko tak myślimy. A może uważamy, że głoszeniem Słowa Bożego powinni zajmować się wyłącznie osoby pełniące funkcję duchownych w kościele lub misjonarze. Jest też możliwe, iż sądzimy, że ewangelizujemy, a tak naprawdę tego nie robimy.

Załóżmy też, że jesteśmy wytrwali w ewangelizowaniu innych osób, ale co robimy, gdy człowiek, któremu opowiadamy ewangelię denerwuje się, a nawet wścieka się na nas? Z drugiej strony, jak postępujemy, gdy nasze działanie przynosi pozytywny skutek, ktoś pomodli się z nami lub przynajmniej oznajmi, że chce być chrześcijaninem?

Jeszcze jedno pytanie, które chrześcijanie zadają na temat ewangelizacji: Czy właściwym jest, że ewangelizuję innych tylko z poczucia winy? Wiem, że nie jest to idealna sytuacja, ale czy jest do przyjęcia? Przedstawiliśmy kilka pytań, na które chcemy odpowiedzieć. Ponadto, chcę się przyjrzeć kilku innym pytaniom na temat dzielenia się ewangelią: Dlaczego nie ewangelizujemy? Czym jest ewangelia? Kogo powinniśmy ewangelizować? Jak należy ewangelizować? Co nie jest ewangelizowaniem? Co robić po tym, jak podzielimy się z kimś ewangelią? Dlaczego mamy ewangelizować? Jednym słowem, w tej książce omawiamy najlepszą ze wszystkich nowin, jaka kiedykolwiek się pojawiła, a my powinniśmy dzielić się nią z innymi.